*بسم الله الرحمن الرحيم*
برادران و خواهران مسلمان عازم ديدارخانه خدا و خلق!
باسلام، و آرزوي قبول توبه، و عبادت ديدار، و بستن پيمان اخوّت با خواهران و برادراني كه از همه جهات عالم، در«اوّل بيتٍ وضع للنّاس» گرد ميآيند؛ و برتوحيد و فرمان بردن ازآفريدگار و سرفرازي و نافرماني در برابر خدايان زر و زور و تزوير، پيمان مي بندند، لازم ميدانم كه همچون سالهاي گذشته بمناسبت اين موضوع خاصّ، توجهتان را به چند مسأله ، كه در عين فرعي بودن نسبت بگرفتاريهاي بزرگ جامعه مان، باز از جهت موازين فكر و اخلاق اسلامي ، اهّمّيتي فراوان دارند، معطوف سازم :
1- در بعضي موارد «هَدْي»، واجب ميشود؛ و «قرباني» نيز،از مستحّبات بزرگ اسلامي است. امّا گاهي ممكن است شرايطي اجتماعي واقتصادي پيش آيد كه اجراي دقيق يك وظيفه ديني، باحالتي حرام و منكر، قرين گردد. و چنانكه اطّلاع داريد در عيد قربان ، فراواني ذبح هَدي و قرباني، موجب ميشود كه صدها تُن گوشت ، درزير خاك ، مدفون گردد.
ازآنجا كه اين امر: « تبذير» ي است آشكار؛ و تبذير، از بزرگترين محرمّات است ، بهتر است كه: اولاً – از قرباني خود داري كنيد؛ و پولي معادل قرباني مورد نظر را به فقرا و درماندگاني بدهيد كه از نقاط مختلف جهان ميآيند، و در ايّام حج ، درمكّه جمع ميشوند؛ بخصوص، مردم بعضي از كشورهاي آسيائي و آفريقائي كه ثروتهايشان را،جهانخواران ، به يغما ميبرند؛ و صاحبان اصلي آن را، بروز سياه تنگدستي و فقر مي نشانند،بطوري كه هر سال، صدها هزار و ميليونها نفرشان ، از گرسنگي ميميريند.
ثانياً- با راهنمائي رهبران محترم مذهبي، وظيفه حجّ و عمره را ، بترتيبي انجام دهيد كه نه «هَدي»واجب شود،و نه مجبور به اداي فديه شويد. و در صورتيكه ناچار به ذبح فديه شديد، طبق رأي بعضي از دانشمندان بزرگ، اين تكليف را، در روزهاي پيش از عيد انجام دهيد كه گوشت آن. بمصرف شرعي ميرسد.
2- آوردن هديه، و پذيرائي از دوستان و آشنايان ، هميشه ، و بخصوص پس از بازگشت از سفراز مستحّبات است. امّا – متأسفانه- شرايط اخلاقي جامعه ما طوري است، كه اينچنين مستحّباتي نيز با منكراتي بزرگ همراه ميشود؛ از جمله اينكه ؛غالباً حالت هم چشمي، و گاهي رنگ رقابت و تفاخر پيدا ميكند؛ وبسيار هستند كه اگر ميل و رغبت، و حتي امكان مالي هم نداشته باشند، خود را به اداي اين مراسم، و همچنين ، به فرستادن چشم روشني ، موظّف ميدانند، بطوري كه بعضي ، خود را بخاطر اينها ، بدهكار ميسازند. علاوه براينها ، در پذيرائيها هم «اسراف» ( بيش از حّد متوسّط خرج كردن)، وهم «تبذير» (ريخت و پاش و تلف كردن نعمت) در صورتهاي مختلف پيش ميآيند؛ واين دو، ازگناهان بسيار بزرگ اند.
بنابراين اگرهر يك از شما ، در شكستن اين عرفهاي مستلزم انواع معصيت، پيشقدم شويد، تا ديگران نيز از فشار تكاليف نامشروع، نجات يابند، به اقدامي شجاعانه و پراز أجر و ثواب، دست زده ايد. كساني كه از نظر مالي، توانائي داشته باشند، بهتر است آن مبالغي راكه ميخواهند بخاطراداي اين مراسم خرج كنند، به كمك و دستگيري نيازمندان و بخدمات اجتماعي سودمند، اختصاص دهند.
و ميدانيدكه توبه، از اقدامهاي مقدّماتي حجّ است، و توبه، وقتي مفهوم درست پيدا ميكند كه با تصميم صميمانه بر ردّ مظالم و جبران تقصيرها همراه باشد(و بقيّه شرايط توبه). و همه وظيفه داريم بكوشيم كه نسبت به هر فردي، هرگونه ستمي يا تقصيري روا داشته ايم، در صدد جبران برآييم، يا لااقلّ، استحلال و طلب بخشش كنيم... واكنون كه فرصت ديدار عزيزان را ندارم ، بدينوسيله از همه خواهش ميكنم، اگر هرگونه حقّي برمن دارند، مطّلعم گردانند، تا جبران كنم؛ واز قصورها وستمهاي غير قابل جبران، مورد بخشش و گذشتم قرار دهند.
خداي متعال توفيقمان دهد كه جامعه مان را، و زندگي خودمان را، از انواع رنگهاي شرك آلود إتراف ، و ريا، و تقليد نامشروع، و رقابتهاي نكوهيده پاك سازيم؛ وحدّ فاصل مابين« معروف» و « منكر» را، دقيقاً بشناسيم و مورد اهتمام وتوجه قرار دهيم .يقيناً چنين جامعه اي، به آساني ميتواند از دام گرفتاريهاي بزرگ نيز بيرون آيد.

والسلام عليكم و رحمة الله و بركاته . برادرتان: احمد مفتي زاده – مفتي كردستان 27/6/59