(بسم الله الرحمن الرحيم )                                             

زائران ارجمند خانه خدا خوش آمديد.
اميدوارم از اين سفرباعظمت و آموزنده، بهره اي كامل برده باشيد، آنچنان كه سنگ باران دشمنان تاريخ بشريت در«مُني» در مظاهر ثلاثه اش ، يعني:«زر و زور و تزوير»، چنان اثري عميق دركشتن خصال ماده پرستي، داشته باشد، كه ديگر بسوي مسيرآن ، ميّسر نباشد.
دراين مناسبت كه شما به توفيق اجراي يك برنامه تكان دهنده انسان ساز، دست يافته ايد، جا دارد:به بعضي نكات مهم اسلامي ، كه فراموش و يا تحريف شده توجه فرمائيد:
1- اسلام، اجازه هيچ گونه القاب و امتيازات را نداده است. هرگز حضرت پيامبر اسلام وياران بزرگوارشان- عليهم و الصّلوة والسّلام- و مسلمانان چندقرن پس ازآن، لقبي مانند((حاجي، سّيد،ملا)) وامثال آن وياعلامتهائي به تناسب اين القاب نداشتند؛ ولباسهاي آنان از لباسهاي عرفي رايج هموطنان ( جزدر تنها صورتي كه خصلت منفي درآن بوده باشد)جدا نبوده است.علامه براين، اگر كسي آرزو كند به دليل اينكه عبادتي انجام داده، برديگران احترام و برتري يابد و در صدر نشيند و دستش راببوسند،آن عبادت صوري نه تنها موجب صواب نيست ، بلكه معصيتي است كه تا آن حالت تفاخر و برتري طلبي در نهاد بماند،آن معصيت نيز استمرار دارد.
2- هديّه آوردن از سفر ، ورفتن دوستان به ديدار مسافر از سفربرگشته، ونيز پذيرائي صاحب خانه از مهمان، همه از كارهاي پسنديده به شمار ميآيند اما هر كاري مستحب ، با يك امرحرام همراه باشد، خود نيز حرام مي شود.
متأسفانه هريك از اين كارهاي پسنديده ، اكنون يك جنبه يا جنبه هاي متعدد حرام را، همراه دارد، وحتي آن را ايجاب مي كند.اولين حرامي كه همه اين كارها دربردارند اين است كه:در عرف جامعه ما،اين كارها بصورت تكاليفي درآمده اند كه هركس – چه بتواند يا نتواند،وچه رغبت داشته باشد يانه – خودرا مجبور به انجام دادن آنها ميداند.همه آه و ناله هاي اشخاص را در برابر اين تكاليف شنيده ايم. همه خبرداريم كه مسافران، درمورد انتخاب هداياي مُناسب وترتيب پذيرائي وپهن كردن سفرهر «حاجيانه»، ودوستانه آنان در مورد تهيه كردن «منزل مباركي ِ» لايق شأن اشخاص، چه دردسري تحمل ميكنند!
اضافه بر اين: درپذيرائيهاي حاجيانه ( مانند غالب پذيرائيهاي مرسوم درجامعه )، دوحرام ديگر مطرح است.يكي «اصراف»، يعني اينكه:اضافه برحد متوسط زندگي جامعه ( كه مقياس اسلامي ،براي تنظيم اقتصاد عمومي است) خوراك تهيه مي شود؛وديگري : «تبذير»، يعني اينكه:مقداري از نعمتها- مانند ته ماننده بشقابها- هدر ، و ريخت و پاش مي شود، كه اين كارخيانتي است بزرگ نسبت به بشريت تا حدي كه خود قرآن ،آنرا در تعبيري بسيار كوبنده ذكرمي كند به اين عبارت :«إِنّ المبذرين كانو إِخوان الشياطين.....».(علاوه براينها ، جنبه هاي منفي ديگر نيز- مانند رعايت حسابهاي دنيوي- دراين كارها فراوان است)
با توجه به اين حقايق، انتظار دارم عبادتي را كه انجام داده ايد، بااين همه محرمات ، تبديل به معصيت نفرمائيد؛پس ازآنكه مظاهر زور و زر و تزويز را سنگباران كرديد، دوباره خصّال و روحيه هاي اين مظاهر خيانت را، درضمير خود زنده نسازيد. اگر از نظر مالي توانائي داشته باشيد، بهتر است، پولي را كه در اين امور پر از تظاهر خرج مي كنيد، براي اموري كه خود عباداتهاي بزرگي هستند مصرف بفرمائيد،مانند كمك بخانوادهاي بعضي از شهدا كه سرپرست خود را از دست داده اند، وكمك بزخميهائي كه مخارج معالجه خود نميتوانند تأمين كنند؛ويا كمك به بودجه اي كه براي تهيه ي ساختماني مناسب نيازمدرسه قر آن و نمازجمعه، تعيين شده است.
انشاءالله حج شما مبرور، وسعي شما مشكور باد.

                                                                                   والسّلام عليكم و رحمه الله  
                                                                                               3-9-1357

                                                                                          احمد مفتی زاده