معني ((ايمان))

معني"ايمان" درعرف دين از دو جزء تشكيل مي شود:
جزء اول، عبارت است از: پيدا كردن معرفت و شناخت(در هر حد و اندازه ) درباره حقايق اساسي و بنادين عالم وجودعموماً،وانسان خصوصاً از قبيل اينكه:
شناخت ما،درباره ماده ، تا آنجا مي رسدكه:"جان ندارد"، "اراده ندارد"، و"آگاهي ندارد"(مجموعاً درباره مادّه ، هم ميتوانيم شناخت فلسفي پيدا كنيم، هم شناخت علمي. منتهي ، شناخت كامل علمي نسبت به آن هرگز حاصل نمي شود.، وآنچه حاصل ميشود، تنها معرفت اجزاء وخصوصيات و احوال گوناگون آن است)...بعداً"- متوجه ميشويم، كه در بعضي از پديدهاي تركيب شده از همين ماده بيجان و بي اراده وبي آگاهي،" جان "وجود دارد، يا " جان و اراده" ، ويا" جان و اراده و آگاهي" به طور يكجا... ما ، از يكطرف، به همين اندازه از تصور و شناخت درباره عالم ماده، و پديده ها مي رسيم، واز طرف ديگرمي دانيم كه : "الف" ، اگر ملياردها مليارد سال، و در بالاترين رقم قابل تصور، توالي فعل و انفعالات وعلت ومعلول ها برآن عارض شود، بالاخره، همان "الف" است،و هرگز" الف+ ب" نخواهد شد، مگر اينكه خارج از وجود الف، عاملي ، تاثيركند...و ميرسيم،به اين "حكم و تصديق" كه :غيراز عالم ماده، وجود ديگري نيزمطرح است،كه بعضي پديدها را ، بصورت"ماده +جان" و"ماده +جان "+اراده"و " ماده + جان + اراده+آگاهي " در مي آورد. يعني : "الف " را تبديل مي كند به " الف + ب" و " الف + ب + ج" و "الف +ب +ج + د" و به بسياري نتايج ديگرنيز مي رسيم، و.... ....
پس از اينكه در باره " عالم وجود" به همين اندزه معرفت،دست يافتيم ونتيجه گرفتيم كه : نه شعور انسان ، و نه ذوق و خاصّيّت تحقيق و شناخت علمي ، نمي تواند تأويلهاي پرتكلّف را درباره " تنها بودن عالم ماده" ، وبي احتياج بودن آن به آفريننده،بپذيرد،((پاوه ره قي- توجه داشته باشيدكه دراينجا داريم درباره معاني بعضي از اصطلاحات مانند ايمان و.. بحث ميكنيم ، وكاري به اثبات اصول عقايد اسلامي نداريم واين مثالها، فقط براي روشن شدن موضوع بحث است. درباره كردستان ص 110تا112-))همين اندازه از شناخت( اگردرهمين حدهم باشد) ، جزء اول"ايمان" را تشكيل مي دهد.
اما جزء دوم از اجزاي تشكيل دهنده مفهوم" ايمان" ( درعرف دين) ، عبارت است ازاينكه:پس از رسيدن فهم و درك ما به اين واقعيت (يعني نياز هستي به آفريدگار)،آنچه را كه آفريننده ما وهستي ، به خاطر بهره گيري درست ما از نيروهايمان وامكاناتي كه دراختيارمان قرار داده، وبه خاطر درست پيمودن راه رشدوتكاملي كه هميشه پيمودن آن مقدوراست،برايمان تعيين كند، - صميمانه ، واز اعماق قلب ،وبا تمام وجود- بپذيريم. به اين معني كه تمام آمال و آرزوها، و عواطف و احساساتمان را، باآنچه شناخت و فهممان اقتضا ميكند، هماهنگ سازيم، وهمه را دريك جهت، توجيه كنيم...
                                                                       معني (( اسلام))

"اسلام" براي پنج معني ، به كار برده ميشودكه دومعني از آنها ، از مقوله بحث ما خارج است( 1- همه اديان الهي 2- آخرين وكاملترين نظام ديني كه به وسيله محمد- صلي الله و عليه و سلم- تبليغ شده).اما سه معني ديگر، داخل دراين مقوله است: 1- درست، همان معني، كه درمورد اصلاح" ايمان" ازآن بحث شد، يعني : شناخت + پذيرش قلبي 2- اين معني ، باضافه پذيرش ظاهري و عملي. 3- پذيرش ظاهري، بدون پذيرش قلبي، وخواه همراه شناخت باشد، يابدون آن.
                                                                                                                                                     دباره كردستان ص112
                                                                 معني((كفر- نفاق و فتره))

"كفر" درجزوء اول معني ايمان، با ايمان، شركت دارد، اما درجزوء دوم، ازآن جدا مي شود. يعني اينكه: شخص ، به همان واقعيتهاي اساسي و عالي، شناخت و معرفت پيدا ميكند. اما- به خاطر روابط گوناگون با تعلقات مادي و امتيازاتي كه به آنها، دل بسته است- نميخواهد خود را با آنچه شناخت او اقتضا دارد، تطبيق كند؛ و آمال و عواطف و... خود را باآن هماهنك و هم جهت سازد.
"نفاق" نيز- مانند كفر- در جزوء اول از از اجزاي تشكيل دهنده ايمان شركت دارد، ولي جزوء دوم آن ، منتفي است. منتهي تفاوت آن با كفر دراين است كه: معني سوم اسلام نيز( يعني : پذيرش علمي و ظاهري) ، درنفاق وجود دارد، اما دركفر وجود ندارد.
"فتره"، عبارت است از شرايطي كه اساساً " عامل و انگيزه اي ، براي دادن معرفتهاي اساسي مورد بحث در دين، به انسانهائي، وجود نداشته باشد، تا اينكه، عكس العمل آنها ، در برابر آن انگيزه و عامل به صورت ايمان يا اسلام يا كفر يا نفاق، ظاهر شود(اين شرايط فتره، هم در مورد كل دين، صادق است درزماني و در محيطي ، كه – مثلاً – "اسلام" به صورت واقعي آن، در معرض فكر و درك مردم، قرار نگيرد- ماننداكثرجاهاي دنيا- و هم درمورد اجزاي گوناگون دين، اعم از عقايد و غيرآن، كه به صورتي ديگر، به مسلمانان عرضه شده است؛و مسلمانان هم ، به ناچار، همين صورتهاي عوضي را پذيرفته اند؛و در نتيجه، به فرقه ها و گروهها تقسيم شده اند... و تبعاً درصورت عدم تعمد- گناهكار هم نيستند).
                                                                                                                                                                                                                          درباره كردستان ص 113،112
                                                                      تكفير فرق اسلامي
... ازاين توضيح، به طور خلاصه واشاره وار، اين نتيجه را هم ميگيريم، كه: تكفير بعضي از فرقه هاي اسلامي پايبند و معتقد به اصول عقايد اسلامي ( هرچند به طور آشفته ) ، خلاف موازين اسلامي است، واگر مسلماني بدون عمد، حتي توحيدش هم، آلود به انواع عقايد و طرز تفكرهاي شرك آميز باشد نه ميتوايم عقيده اش را كفر شماريم، و نه خود اورا كافر.زيرا متوجه شديم كه : كفر(يا نفاق و شرك وامثال اينها) عدم پذيرش قلبي وآگاهانه است، پس از حصول شناخت و معرفت . به هيمن ترتيب ، ميتوانيم اين نتيجه را هم بگيريم، كه : ارتكاب رفتار و عملهاي خلاف موزاين اسلام راستين، اكر آگاهانه و عمدي واز روي قصور نباشد؛ ومرتكب نيز، گناهكار به حساب نمي آيد...
                                                                                                                                                                                                                                    درباره كردستان ص 117،116
                                                                    تعريف(( شبهـــــــه))
"شبهه " در مكتب اسلام، يعني موضوعي ، يا مطلب ، يا حادثه اي كه اگر ماهيت و خصوصيات آن ، ارزيابي شود ، غير از آن موضوع ، يا مطلب ، يا حادثه اي باشد كه مطلوب و پسنديده مكتب است . اما يا ضرورت ، ويا اشتباه ، و امثال اينها ،‌موجب آن شود كه يك مسلمان ، آنرا بجاي صورت ،اصلي مطلوب بپذيرد.واقعيت هم همين است كه : اكنون در مورد خود مجموعه اسلام هم ، مسلمانان مكلفند از همين مذاهب پيروي كنند ؛ كه ضرورت ، آنها را بجاي اسلام ، دردسترس ما گذارده است ( و اين مسأله شبهه، تنها در مورد " ذات دين " ، مطرح نيست ، بلكه بسياري از مسايل فروعي و اصولي دين را نيز ، شامل ميشود ، كه اكنون ، زمان، و جاي بحث آنها نيست). 
                                                                                                                                                                                                                         درباره كردستان ص 120 ، 119
                                              
                                                                  تعريف(( مسلمان مكتبي))
و اكنون كه معني "مسلمان شبهه" را دريافتيم، و متوجه شديم كه انسانهاي زمان ما ، به اين چند دسته تقسيم ميشوند: 1- غير مبعوث 2- مسلمان شبهه( بجاي مسلمان واقعي ) 3- كافر 4- منافق، به بحث مسأ له دوم بپردازيم، و ببينيم كه: طبق ضوابط و موازين مكتبي ما ، روابط عقيدتي ، يا اخلاقي ، ويا سياسي ما ، با هر يك از اين چهار دسته ، چگونه بايد باشد (با توجه به اينكه : بحث ما در اينجا ، بسيار مختصر ميباشد):
                                                                 چه كسي ر كافر ميخوانيم؟
2- تنها در صورتي ميتوانيم كسي را"كافر"بخوانيم كه دريابيم به نسبت او،حجت ، تمام شده؛يعني آن اندازه ، به اسلام و به مكتب ونظام مقابل آن آگاهي و شناخت يافته باشد،كه مجموعاً ،درستي اسلام و نادرستي نظام يا مكتب مخالف آن را درك كرده باشد، وبا اينحال، آگاهانه و با سوء نيّت، و به خاطر آمال و تعلّقات و روابطي كه دارد، به مقابله با اسلام برخيزد، تا اينكه نور روشنگر وبيدار كننده آنرا خاموش كند؛و در تاريكي و جهل و ناآگاهي مردم ، راه نادرست خود را ادامه دهد، اگر در شناساندن اسلام راستين به جامعه، و يا حصول شناخت خصوصي  براي فرد، ترديد باشد، مخالفت اشخاص با اسلام- كه به علّت نشناختن اسلام راستين است- كفر، بحساب نميآيد.                                  
                                                                                                                                                                                                                                    درباره كردستان ص 124بند 2
اكنون – مانند اكثر ادوار تاريخ- ممكن است يك فرد كافر وجود نداشته باشد، دراينجا، اين نكته مهّم را يادآوري مي كنم : سابقاً تصّور ميكردم: در دنياي امروز، يك يكي ((كافر))پيدا ميشوند. امّا با كمي آشناتر شدن به قرآن ، و با احوال بعضي كه قبلاً سران عالم و عامد كفرشان مي پنداشتم، به اين واقعيّت رسيده ام كه : اكنون – مانند اكثر ادوار تاريخ – ممكن است يك فرد كافر وجود نداشته باشد. زيرا بقول مرحوم شيخ محمد عبده- درجاتش در دار رحمت والاتر باد- : بايد((دين)) در صورت درست و كامل آن، عرضه گردد؛ آنگاه، مقابله با علم و عمد، كافر خواهد بود. و بنظر من، همراه چنان عرضه اي، وجود ((شاهد)) (: نمونه عيني) دين لازم است تا عقل به واسطه كامل بودن حجّت، بي ترديد(امّامقابله با (( بعض الحق))، معصيت است به تناسب درجات، نه كفر. و كم اند: مخلصاني كه چنان دل در گرو حقّ داشته باشند، كه هرگز رغبات خود را بر هيچ حقّي ترجيح ندهند).
                                                                                                                                                                                                                                                       نامه6 صفحات 4و5
((( جهت اطلاع و آگاهي بيشتر به پست كفرو ايمان درهمين وبلاگ مراجعه فرمائيد. مدير وبلاگ)))
                                                               چه كسي را منافق ميخوانيم؟

وقتي ميتوانيم كسي را به مسلماني تظاهر ميكند، منافق بخوانيم كه قبلاً عدم ايمان او، محرز بوده باشد. واز اين جا متوجّه ميشويم كه اينهمه بي احتياطي (يا گشاد بازي!)بعضي از گروه هاي سياسي مذهبي جامعه مان، در متهم كردن گروه هاي مذهبي رقيب به "نفاق"، چه اندازه، نامشروع وضّد مكتبي است. زيرا، مبناي نفاق، عدم پذيرش قلبي، باوجود معرفت است؛ نه نادرست بودن، يا التقاطي بودن افكار وعقايد، كه درمتن نامه متوجّه شديم، كه تمام مذاهب اسلامي ، في الجمله، به اين دو مرض گرفتارميباشند.
                                                                                                                                     درباره كردستان ص125