*بسم الله الرحمن الرحيم*
برادران و خواهران مسلمان عازم ديدارخانه خدا و خلق!
باسلام، و آرزوي قبول توبه، و عبادت ديدار، و بستن پيمان اخوّت با خواهران و برادراني كه از همه جهات عالم، در«اوّل بيتٍ وضع للنّاس» گرد ميآيند؛ و برتوحيد و فرمان بردن ازآفريدگار و سرفرازي و نافرماني در برابر خدايان زر و زور و تزوير، پيمان مي بندند، لازم ميدانم كه همچون سالهاي گذشته بمناسبت اين موضوع خاصّ، توجهتان را به چند مسأله ، كه در عين فرعي بودن نسبت بگرفتاريهاي بزرگ جامعه مان، باز از جهت موازين فكر و اخلاق اسلامي ، اهّمّيتي فراوان دارند، معطوف سازم :
1- در بعضي موارد «هَدْي»، واجب ميشود؛ و «قرباني» نيز،از مستحّبات بزرگ اسلامي است. امّا گاهي ممكن است شرايطي اجتماعي واقتصادي پيش آيد كه اجراي دقيق يك وظيفه ديني، باحالتي حرام و منكر، قرين گردد. و چنانكه اطّلاع داريد در عيد قربان ، فراواني ذبح هَدي و قرباني، موجب ميشود كه صدها تُن گوشت ، درزير خاك ، مدفون گردد.
ازآنجا كه اين امر: « تبذير» ي است آشكار؛ و تبذير، از بزرگترين محرمّات است ، بهتر است كه: اولاً – از قرباني خود داري كنيد؛ و پولي معادل قرباني مورد نظر را به فقرا و درماندگاني بدهيد كه از نقاط مختلف جهان ميآيند، و در ايّام حج ، درمكّه جمع ميشوند؛ بخصوص، مردم بعضي از كشورهاي آسيائي و آفريقائي كه ثروتهايشان را،جهانخواران ، به يغما ميبرند؛ و صاحبان اصلي آن را، بروز سياه تنگدستي و فقر مي نشانند،بطوري كه هر سال، صدها هزار و ميليونها نفرشان ، از گرسنگي ميميريند.
ثانياً- با راهنمائي رهبران محترم مذهبي، وظيفه حجّ و عمره را ، بترتيبي انجام دهيد كه نه «هَدي»واجب شود،و نه مجبور به اداي فديه شويد. و در صورتيكه ناچار به ذبح فديه شديد، طبق رأي بعضي از دانشمندان بزرگ، اين تكليف را، در روزهاي پيش از عيد انجام دهيد كه گوشت آن. بمصرف شرعي ميرسد.
2- آوردن هديه، و پذيرائي از دوستان و آشنايان ، هميشه ، و بخصوص پس از بازگشت از سفراز مستحّبات است. امّا – متأسفانه- شرايط اخلاقي جامعه ما طوري است، كه اينچنين مستحّباتي نيز با منكراتي بزرگ همراه ميشود؛ از جمله اينكه ؛غالباً حالت هم چشمي، و گاهي رنگ رقابت و تفاخر پيدا ميكند؛ وبسيار هستند كه اگر ميل و رغبت، و حتي امكان مالي هم نداشته باشند، خود را به اداي اين مراسم، و همچنين ، به فرستادن چشم روشني ، موظّف ميدانند، بطوري كه بعضي ، خود را بخاطر اينها ، بدهكار ميسازند. علاوه براينها ، در پذيرائيها هم «اسراف» ( بيش از حّد متوسّط خرج كردن)، وهم «تبذير» (ريخت و پاش و تلف كردن نعمت) در صورتهاي مختلف پيش ميآيند؛ واين دو، ازگناهان بسيار بزرگ اند.
بنابراين اگرهر يك از شما ، در شكستن اين عرفهاي مستلزم انواع معصيت، پيشقدم شويد، تا ديگران نيز از فشار تكاليف نامشروع، نجات يابند، به اقدامي شجاعانه و پراز أجر و ثواب، دست زده ايد. كساني كه از نظر مالي، توانائي داشته باشند، بهتر است آن مبالغي راكه ميخواهند بخاطراداي اين مراسم خرج كنند، به كمك و دستگيري نيازمندان و بخدمات اجتماعي سودمند، اختصاص دهند.
و ميدانيدكه توبه، از اقدامهاي مقدّماتي حجّ است، و توبه، وقتي مفهوم درست پيدا ميكند كه با تصميم صميمانه بر ردّ مظالم و جبران تقصيرها همراه باشد(و بقيّه شرايط توبه). و همه وظيفه داريم بكوشيم كه نسبت به هر فردي، هرگونه ستمي يا تقصيري روا داشته ايم، در صدد جبران برآييم، يا لااقلّ، استحلال و طلب بخشش كنيم... واكنون كه فرصت ديدار عزيزان را ندارم ، بدينوسيله از همه خواهش ميكنم، اگر هرگونه حقّي برمن دارند، مطّلعم گردانند، تا جبران كنم؛ واز قصورها وستمهاي غير قابل جبران، مورد بخشش و گذشتم قرار دهند.
خداي متعال توفيقمان دهد كه جامعه مان را، و زندگي خودمان را، از انواع رنگهاي شرك آلود إتراف ، و ريا، و تقليد نامشروع، و رقابتهاي نكوهيده پاك سازيم؛ وحدّ فاصل مابين« معروف» و « منكر» را، دقيقاً بشناسيم و مورد اهتمام وتوجه قرار دهيم .يقيناً چنين جامعه اي، به آساني ميتواند از دام گرفتاريهاي بزرگ نيز بيرون آيد.

والسلام عليكم و رحمة الله و بركاته . برادرتان: احمد مفتي زاده – مفتي كردستان 27/6/59

*بسم الله الرحمن الرحیم*

باسلام خدمت خوانندگان عزیزوبلاگ تریفه

چند لینک صوتی قرآن کریم را در اینجا قرار دادم با قابلیت دانلود.

امیدوارم مفید واقع گردد.

ازدعای خیرتان مارا بی نصیب نفرمائید.

*به ریزان فه رمون له گه ڵ ئه م چه ن بابه ته ی خواروه که خویندنه وه ی قورئانی پیروزه به ده نگی خوشی چه ن قورئان خوینی به ناو بانگ*

http://islamnet.info/quran/alajmi.php     للشيخ أحمد العجمي

http://islamnet.info/quran/alhthefi.php   للشيخ على الحذيفي

بقیه را در ادامه مطلب ببینید.

بسم الله الرحمن الرحیم

مجموعه نوارهای علاّمه کاکه احمد مفتی زاده که فعلاْ در آرشیو برنامه های مکتب قرآن قرار گرفته اند خدمت خوانندگان عزیز ارائه میگردد،کسانی که تا الان مجموعه را به کاملی مشاهده نکرده اند و یا دردسترس آنها قرار نگرفته است می توانند در شهرهائی که مکتب قرآن درآنجا فعالیت داردتقاضای مجموعه را بفرمایند، در غیر اینصورت بر روی لینک زیر کلیک فرمائید.

اگر کسانی تمایل دارند مجموعه را به طور کامل داشته باشند در قسمت نظرات آدرس و مشخصات خود را قید فرمایند(کاملاً خصوصی خواهد بود)تا در صورت امکان برایشان ارسال گردد.

http://www.maktabquran.net/daftar-navar.html

با تشکر

مدیریت وبلاگ

سی دی شماره 1   

 کاکه احمد مفتی زاده

یکی از عرفیّات، «مراسم عزاداری»است که منکرات غالباً حرام رایج درآن، یکی– دوتا نیست. قبلاً این نکته ی مهمّ رابگویم که:دائر کنندگان بدعت ها وآداب زیانبار، معمولاً«مستکبران» اند و تأییدگرانشان. زیرا همیشه در صددند از هر حادثه ای خوش یا ناخوش، برای «ماقوڵ» شدن بیشتر استفاده کنند، از ترتیب دادن سفره های رنگارنگ برای زنده ها، تا ساختن و پیراستن« مقبره های پر زرق و برق» برای مرده ها (همانند: ساختن کاخ ها، وسوار شدن درماشین های چندین میلیونی و، پوشیدن لباسهای چندین هزار تومانی وامثال اینها). و مردم ظاهر بین و کم مایه هم ، کم کم ،به تقلید از این «وه یشومه» ها می افتند؛ تا بالأخره، فسادی، درجامعه،جزو فرهنگ می شود( وعجب تر اینکه:برای پیشوایان بزرگوار دین هم- که تمام جهادشان، برای آزاد سازی خلق فریب خورده، از زنجیرهای فرهنگ های نکبت بار استثماری بوده. این آداب ضدّ راه خودشان ، بکار برده می شود، مانند ساختن بارگاه های سراسر تجمّل و زر و زیور، و مانند برگزاری مراسم چلّه و سالگرد، و امثال این ها!که گاهی ، پیشروان این بی ادبی ها، خودهمان استثمارگران اند، برای هم تثبیت و هم توجیه کاخ ها و تجمّلات خودشان، و هم محبوب و محترم ساختن رنگ و روهای اشرافیّت در چشم و دل مسلمانان- مسلمانانی که به اقتضای بینش اسلامی شان باید زرق و برق های «ماقوڵانه » را،لکّه های رسوایی برچهره ی جامعه ، و خود« ماقوڵان» را، دشمنان بشریّت بدانند-؛ و گاهی هم، مردم اند،برای رقابت، یامقابله ی سطحیانه با اشرافیّت های استکبار گران). این تذکّر، کافی است برای به خود آمدن آن ها که می خواهند: بنده ی خدا باشند،نه «ارباب متفرّقه»؛ و راه خدا را، می پسندند نه راه «شیاطین الأنس» را.
کلمه «ماقوڵ» در اینجا به معنی مستکبر آمده است.

منظور از این سخن؛ ایراد و انتقاد نیست. قصد تنها ادای مسئولیتی است سنگین؛ با بیانی صرفاً علمی و با احتراز از آنچه كمترین حساسیت را برانگیزد. تكلیفی است اسلامی كه این سخن؛ به نظر تمام صاحبنظران و دست‌اندركاران تهیه‌ی قانون قصاص برسد. پس حتّی از اشاره به این ماده و آن تبصره؛ و این نقص و آن ایراد؛ حذر می‌كنم؛ كه شاید مطبوعات بخواهند و بتوانند؛ به وظیفه اسلامی خود قیام، و آنرا چاپ كنند.

موضوع بحث، روش و موضع‌های سیاسی درست یا نادرست این فرد و یا آن گروه نیست. موضوع به نحوه‌ی تطبیق موازین اسلامی، و نیز سرنوشت ملّتی است كه بدست مجموعه‌ای از قوانین سپرده می‌شود. و معلوم است كه كم و كیف آثار این موضوع؛ و نحوه‌ی برخورد با آنها؛ از جهات مختلف، اختلاف دارد. ساده‌ترین و در عین حال؛ مهم‌ترین وجه این اختلافها این است كه؛ تلاش صمیمانه و درست، با پشتوانه‌ی صداقت و آگاهی انقلابی مردم، تدریجاً در جهت روشن شدن حقّ و باطل، و كنار رفتن پرده‌های ابهام؛ پیش روی خواهد داشت، و حتّی اگر- خداناكرده- این چنین هم شود بالاخره، این خطر وجود ندارد كه سیاستی استكباری؛ به عنوان سیاست اسلامی، رنگ و قدرت قانونی گیرد. امّا اگر قانونی به تصویب رسید حتّی اگر هم با صراحت، ادعای اسلامی بودن داشته باشد. بالاخره؛ اوّلاً مردم خودمان و دنیا؛ كه نمی‌توانند بكار «تطبیق» بپردازند. تا درست و نادرست را از هم بازشناسند، و معمولاً نمی‌توانند«قوانین عمومی» را مانند روشهای سیاسی (مظنّه‌ی غرض و نظر) تصوّر كنند پس؛ طبعاً این قوانین را به تناسب عناوین رسمی-اسلامی خواهند پنداشت. و ثانیاً قوانین راجع و مربوط،  به حدود، به طور رسمی؛  با جان و زندگی انسانها سروكار دارد، و ممكن است اشتباهی كوچك در آن؛ به صدها و هزاران جنایت رسمی كوچك و بزرگ بینجامد.

        وصـــــیّتنامه

براو خوه یشک و ڕۆڵه خوه شه ویسه کانم! السلام علیک و رحمة الله و برکاته.

حه تمه ن ئه زانن چه نێ تاسه تانم کردگه و؛چه نێکیچ قسه م هه سبۆتان.ئاخرساڵێکه یه کترمان نه دیگه،ئه ویچ،ساڵێک نه ک وه ک ساڵان.به ڵکه:ساڵێک،به ته نیایێ و..به فرسه ته وه به لیک دانه وه ی گوزه شته گه ل دور و نزیک و؛فکرکردنه وه له باره ی دوروس گه ل ونادوروسگه له وه،له باره ی هه زاران  مه سه له ی گه وره و بۆچکه وه.... ئه م بینه طولانیه،فره وه خت،پڕبه دڵ ئاره زوم کردگه بتان وێنم.نه ک هه ر بۆ پێ خوه ش بونێ عاطفی و،بۆتاسه شکیان. به ڵگه فره زیاتر له مانه، بۆئه وه بڕێ قسه ی فره لازمم بۆ،بێژمی بۆتان. وه لێ، به هه رحاڵ،ڕێک نه که فتگه.

ئه م به ینه،نگه رانی له مه که:شایه ت نه توانم قسه گه ل فره لازم بگه ینم پێتان، فره عه زیه تمی ئه کرد،ئه ی خوا! چه پکه م، چه نه که م! دنیا زادۆمه رگه،هاتو به ر له وه ته کلیف زیندانم ڕۆشن بوێته و- که ئیتر مولاقات ئازاد ئه وێ- مردم و؛هیچکام له خوه شه ویسه کانم نه دی.

دوای چه ن حه فته سه و دووی دل کردن،هاتمه سه ر ئه مه که «وصیتنامه» مانه نێ بنوسم. جا ئه گه ر خوا وای گه ڕان که یه کترمان دی.انشاء الله فرسه تمان ئه وی،فره زیاتر باس بکه ین.ئه گه ریچ ڕێک نه که فت یه کتربوێنین،مه سه له گه لێ که وا ئه زانم،فرزه له سه رم،بی گه ینم پێتان.فره خلاصه،بیان نوسم و؛به ناو ئه مانه ت،بیه مه ده س ئاغه گه ل «...»و«...» (که چه ن جارێ،چوگنه سه ماڵ ئاغه ی... له تک ئه وانا،ئاشنایی یان هه س)؛ئه وانیچ بی گه یننه«محمدژیان»،یا که س گه لێ له معلمه کان مکتب. جا ئیتر خوه یان و ئیمانیان که: خه یانه ت نه که ن له «أمانت» دا، ئه ویچ وه ختی،مه سه له ی «وصیت»یچ له به یناوێ.له ئه وانیش زیاتر، وه سیله یێک شک ناوه م که وصیتنامه که ی پێ بسپێرم، بی گه ینێ پێتان.

انشاءالله تا چند روز آینده بخش فارسی وصیتنامه علامه کاکه احمد مفتی زاده آماده و برروی وبلاگ قرار می گیرد